Tickets voor de Rots, Klik hier!
Voorstelling: De Rots
We aanbidden de paralympiër die goud wint. We vieren de overlever die de marathon loopt. We koesteren het simpele verhaal dat tegenslag een keuze is: wie écht wil, die wint. Maar wat gebeurt er met de overgrote meerderheid die geen inspirerende wending meemaakt? Die elke dag opnieuw hun leven reconstrueert rondom pijn, zonder happy ending in zicht?
In De Rots doorbreekt Lotte Bakker de stilte. In een interdisciplinaire dialoog van tekst, live elektronische soundscapes en korrelige jeugdfragmenten, wordt de abstracte binnenwereld van chronische pijn en Cerebrale Parese tastbaar. Het is een zoektocht naar de ‘en-en’ ervaring: hoe verhoud je je tot een lichaam dat je steeds in de steek laat, terwijl je ambitie vooruit wil? Hoe blijf je overeind als ‘beter worden’ geen optie is?
De Rots is een rauw, muzikaal en soms ontwapenend grappig portret over levend verlies. Maar het is bovenal een handreiking. Het laat zien dat er schoonheid schuilt in het oncomfortabele en dat we, juist in onze kwetsbaarheid, niet alleen hoeven te staan. Een voorstelling die de rouw niet wegpoetst, maar de ruimte geeft die het verdient – en waarin we elkaar vinden in de kunst van het struikelen. Omdat we allemaal, op onze eigen manier, het leven op onze schouders dragen. Maar misschien is dat juist wat ons verbindt..
In Nederland leven 3 miljoen mensen met chronische pijn, 2 miljoen mensen hebben een beperking en ontelbaar veel mensen voeren een eigen strijd met de beperkte maakbaarheid van het leven. We leven in een samenleving met een verhaal dat simpel is, maar verwoestend: Ziekte en tegenslag zijn een keuze. Wie het écht wil, wordt beter, vindt werk, doet mee. En iedereen die dat niet lukt? Die willen gewoon niet hard genoeg. Die zijn te negatief. Die misbruiken het systeem.
In De Rots wil stichting Voor de Bakker een ander verhaal vertellen, een verhaal dat ruimte biedt aan de complexiteit van een mensenleven. Hoe ga je om met de constante strijd tussen je ambitie en de realiteit? Hoe leef je met een lichaam dat je steeds in de steek laat, terwijl de buitenwereld niets ziet? Hoe blijf je in verbinding met anderen in een samenleving waarin rouw en verdriet vermeden of weggepoetst wordt. Is er meer ruimte mogelijk voor het oncomfortabele? Voor de teleurstelling, het verdriet, de rouw en woede? En wat als dat niet tijdelijk is, maar chronisch?
De Rots wordt ondersteund door:
Met speciale dank aan donateurs: Miriam, Jeroen, Deïdere, Saskia, Kim, Onno, Carmen, Josje, Arnold, Francis, Trudy, Dieuwke, Marc, Jorrit, Michiel, Elisabeth, Anouk